خانواده در نگرشهای اسلامی نه تنها یک نهاد اجتماعی است، بلکه سنگ بنای سلامت روانی، جسمی و معنوی انسان و جامعه بوده و سبک زندگی اسلامی، با تأکید بر مسئولیتپذیری و اخلاق، زمینهای پایدار برای پرورش فرزندانی سالم و جامعهای پویا فراهم میکند و به عنوان محیط اصلی پرورش انسان شناخته میشود و با توجه به اینکه در خانواده سالم احترام و همکاری بین اعضا جریان دارد. این محیط، اعتماد و امنیت روانی را برای فرزندان فراهم میکند و بستری مناسب برای رشد شخصیت و اخلاق آنان ایجاد میکند و والدینی که به سبک زندگی اسلامی پایبند هستند، مهارتهای اجتماعی، حل مسئله و مدیریت هیجانات را آموزش میدهند
مسئولیت فرزندآوری در اسلام هم وظیفه اجتماعی و انسانی است و هم یک نعمت الهی. فرزندان، پلی میان نسلی گذشته و آیندهاند و والدین مسئول تربیت اخلاقی، دینی و اجتماعی آنها هستند و حضور فرزند در زندگی خانواده، به رشد معنوی والدین کمک میکند و روابط عاطفی را تقویت میکند و خانواده ای که اصول اخلاقی مانند صبر، شکرگزاری، صداقت و مهربانی را الگوی خود قرار میدهد، فرزندانی سالم، مسئولیتپذیر و اخلاقمدار تربیت میکند. در این سبک زندگی، تربیت فرزند تنها انتقال اطلاعات نیست؛ بلکه یک تجربه معنوی و انسانی است که باعث رشد هم والدین و هم فرزندان میشود
نکته مهم اینکه نقشالگوپذیری والدین فرزندان بیشترین یادگیری را از الگوی والدین دارند. والدینی که رفتار مهربانانه، احترام به دیگران، رعایت عدالت و مسئولیتپذیری را نشان میدهند، به فرزندان خود آموزش عملی میدهند. این آموزش عملی، پایهای قوی برای شخصیت فرزند است و فراتر از آموزشهای کلامی عمل میکند و استرس و فشارهای زندگی را کاهش میدهد. محبت و حمایت والدین، به فرزندان حس امنیت، اعتماد به نفس و آرامش میدهد. نماز، دعا و ارتباط معنوی در زندگی خانوادگی، آرامش روانی را افزایش میدهد و زمینه رشد اجتماعی و اخلاقی فرزندان را فراهم میکند و فرزندانی که در محیطی پایدار و اخلاقمدار پرورش مییابند، به اعضای مفید و مسئول جامعه تبدیل میشوند.
نتیجهگیری اینکه خانواده و فرزندآوری در سبک زندگی اسلامی، فراتر از نیازهای جسمی و اقتصادی، پایه سلامت روانی، رشد اخلاقی و ثبات اجتماعی است. این سبک زندگی، فرصتی برای تجربه محبت، مسئولیتپذیری و معنویت است و مسیر زندگی فرد و جامعه را به سمت سعادت و تعادل هدایت میکند.
رامین جعفری،صاحب امتیاز و مدیر مسئول
